Sean Price, His notable career & reviews of his last album, Imperius Rex

photo_2017-08-25_03-07-33

با مقدمه ای بر کارنامه ی شان پرایس فقید و نقد و بررسیِ آلبوم Imperius Rex از این اسطوره ی فراموش نشدنی در خدمت شما هستیم. میتونید این مطلب رو در ادامه مطلب بخونید…

واقعاً نمیدونم از کجا باید شروع کنم…

Sean Priceـِه افسانه­ای، یکی از آندررِیتِدترین رپرهای تاریخ دنیایِ هیپ-هاپ و البته Hulkـِه آندرگراند هیپ-هاپ، وقتی دو سال پیش تویِ همچین روزهایی به دیارِ باقی شتافت، هیچکس فکرشم نمیکرد که این اسطوره مرگِش هم مثلِ خودِش، کم­حاشیه و بی­سروصدا باشه! یه روز صبح بیدار شدم و نوتیفیکِیشِن توئیتر رو از بالایِ گوشیم پائین آوردم و دیدم که چه اتفاقی افتاده. خیلی سخت بود واسم کنار اومدن با مرگِ اسطوره­ام که یه برهه­ای از زندگیم مثلِ خدا می­پرستیدمش. مرگِ در خواب، شاید بهترین نوعِ مرگ برای اون بود تا زندگی بزرگش رو در کمالِ آرامش تویِ خواب به پایان برسونه.

با ترک Cession at da Doghillee از آلبوم Dah Shinin’ـِه Smif-n-Wessun، خودش رو نشون داد که اونجا تویِ ورسش، مثل همیشه میخواست با خشونت و استفاده از اسلحه مشکلاتش رو با دیگران حل کنه؛ ولی اگه این کار رو نمیخواست بکنه، آپشنِ بعدی پشتِ میکروفون رفتن بود که همونطور که میدونین خودش رو Mic Tyson نامیده (یعنی با Mic یا میکروفون، میتونه مثل تایسون رقبا رو ناک-اوت کنه). باید دست­های این دیوئو و بخصوص Tek رو بوسید که کمک کرد که هالک بالا بیاد و بتونه خودش رو نشون بده.

«شان پی» عضو گروه­های زیادی بود:

  • دیوئویِ Heltah Skeltah که اونجا تحت مانیکِرِ Ruck کار میکنه (ابتدا اسمش همینRuck بود) و با Rockness Monstah که اونم به Rock معروفه، تونستن خودشون رو “پَت و مَت”ـه دنیای هیپ-هاپ معرفی کنن.
  • سوپرگروهِ Boot Camp Click که یه گروهِ بزرگ و یه جورائی نمادِ Duck Down هستش که متشکل از همین Heltah Skeltah، گروه G. C.، Buckshot ـه بزرگ که احترام بسیار زیادی بین بزرگان برخورداره از گروهِ Black Moon و البته دیوئویِ Smif-n-Wessun.
  • گروهِ The Fab 5 یا همون The Fabulous Five که شاملِ دیوئویِ Heltah Skeltah و گروه G.C. هستش.
  • تریویِ Random Axe به همراهه Guilty Simpsonـه بزرگ و البته Black Milk.

شروعِ قدرتمندِ P رو باید ورسِ طلائیش توی ترکِ هیتِ Leflah بدونیم که بهترین قسمتِ ورسِش رو باید تعریفِ فوق­العاده­ای که از یک MC داره بدونیم؛ میگه:

I control the masses with metaphors that’s massive
من مردم رو با استعاره­ هایِ فوق­العاده­ ام هدایت میکنم

آلبومِ Nocturnal به طور قطع از بهترین آلبوم­های تاریخ آندرگراند هیپ-هاپ هستش که شاملِ جواهراتی مثل همین ترکِ Leflah و البته ترکِ Sean Price بود که تویِ این ترک میگه که بهترین هستش وقتی پشت میکروفونه و البته میگه اگه به ازایِ هر بَتِلی که برنده میشد، یه دلار بِش میدادن، الان میلیونِر بود.

بعد از این آلبومِ تاریخی، با بچه­هایِ Boot Camp آلبوم For the People رو جمع کردن که من هیچوقت نتونستم با این آلبوم ارتباط برقرار کنم!!! بعد دوباره رفت با Rock  آلبوم Magnum Force رو بست که آلبوم خوبی بود ولی اصلاً نتونست طرفدارا رو ارضا کنه چون فضایِ غالبِ آلبوم، بیشتر حولِ مسائلی بود که باعث فروشِ بیشتر آلبوم بشه تا اینکه راهِ اصلی رو ادامه بدن و شاید این آلبوم رو اکثر هیپ-هاپ دوستانِ سراسر جهان با ترکِ I Ain’t Havin’ That بشناسن که اونجا هم هنرنمائیِ Ruck رو شاهد هستیم؛

When you clowns waitin, Ruck is shakin the foundation
وقتی شما دلقَکا نشستین و هیچ غلطی نمیکنین، Ruck همه چیز رو زیر سوال میبره …

Wit some groundbreaking shit that’ll leave the town quakin
… با کارای فوق­العاده­اش که باعث میشه کلِ شهر بلرزه

بعد از این آلبوم بود که Rock با Duck Down به مشکل برخورد و جدا شد از لیبل و به تبعِ اون، دیوئو از هم پاشید ولی Jesus Price از Duck Down بیرون نیومد و با بچه­های BCC ادامه داد و تو آلبومِ The Chosen Few واقعاً خوش درخشید گرچه خودش، خودش رو دستِ کم میگیره؛ مثلاً تو ترکِ And So میگه که از زندگیش متنفره و زن و بچه­اش ازش راضی نیستن و یا اینکه میگه که توی گروه، از همه ضعیفتره در حالی که همیشه Buckshot میگه بهترین لِریسیستِ گروهه. وقتی تو ترکِ Thin Back گفت که پلیس اگه شیشه مشروب دستت ببینه ولی مست نباشی پوستتو میکنه درحالیکه اگه با یه چیزی دورش رو بپوشونی و مست هم باشی مشکلی نداره که قوانین پلیس نیویورک رو مسخره کرد.

و اما بهتره یه مروری هم رویِ کارهای سولویِ جیزِس پرایس داشته باشیم!!! دِبیو آلبوم خودِ شان پی، دقیقاً بعد از همه این آلبوم­ها بود. آلبوم Monkey Barz که Rock رفته بود و P هم رو به کارای سولو آورده بود. این آلبوم پر از ترکای کلاسیک و تاریخیه!!!! ترکهایی مثل Onion Head که شاید دیگه با مُردنِ او، دیگه هیچوقت نتونیم ببینیم این ترکا رو؛ ترکی که داره در موردِ گولاخ بودنِ خودش میگه که علاوه بر اینکه با میکروفون همه رو حریفه، زورِ فیزیکیش هم خیلی زیاده و اونجوری که خودش میگه، قدش 6 فوت و 1 و وزنشم 200 پوند هستش!!!! یه تیکه استثنائی داره که شاید توی اینستاگرام و اینا باهاش برخورده باشین:

Niggas running up, asking about Rock, I send your ass to heaven
این کٌ* مغزا وقتی به من می­رسن، از من در موردِ Rock می­پرسن، همتون رو به ملکوت اعلی میفرستم

Motherfucker, ask God about ‘Pac, Ask about B.I.G
خوارک*صه­ ها، وقتی که مُردین میتونین از خدا درباره توپاک، درباره بیگی بپرسید

Motherfucker ask about Pun
حتی در مورد بیگ پان از خدا سوال بپرسید

Gangsta rappers can’t fight, so they Rap about guns
گنگستا رپرها هیشکدوم خ*ایه دعوا ندارن پس مجبورن فقط درباره اسلحه­ رپ بکنن

البته تویِ همون سال یعنی سالِ 2005 دوباره گروه Heltah Skeltah دوباره با برگشتِ Rock تشکیل شد. از ترکهای شاخِ دیگه آلبوم میشه به ترکِ Boom Bye Yeah اشاره کرد که داره این رپرایِ فِیکِ اون موقع رو به باد تمسخر میگیره. اوجِ آهنگش ورس دومش هستش که خودِش رو با David Ruffin مقایسه میکنه و میگه ممکنه حتی جزو بهترینای این بازی نباشه، ولی استعدادی که داره از همه بیشتره و بعد با مقایسه خودش با رپرای زمان، میگه شما چرت و پرت میگید ومنم همینطور ولی لااقل من یه استایل درست حسابی دارم!!! بعد اشاره میکنه که قبلاً فقط به Redman گوش میداد و مواد میفروخت ولی الان انقد مایه دار شده  که دیگه کمتر به Redman میگوشه و سعی میکنه بیشتر مثل اون، Smoke کنه!

سولویِ بعدیش یعنی Jesus Price Superstar اصلاً در حد و اندازه­های قبلی نبود ولی خب ترکهای خوبی داشت وجالب اینجاس نقدها هم مثبت بود نسبتاً! ترک P-Body که اونجا داره به عینِ عضو Nation of Islam بودنِ خودش رو ثابت میکنه که منظورش از انتخابِ این تایتل، Godbody بودنش هستش که جزو «فایو پرسنتر» بودنش رو نشون میده. اول با تشریحِ Allah با توجه به تعالیمِ مربوطه به Arm-Leg-Leg Arm, Head، میاد و میگه که از هر جایی اومدن هِیتراش، راهشونو بکشن و برن چون اگه دور و بَرِش بپِلِکَن، راهای قبرستونشون میکنه. ادامه میده و میگه که اگه مواد میفروشه، فقط برا اینه که متاعِ خودش رو جور کنه و بازم از اینکه اسمِ Rock رو پیشِش میارن ناراحته و میگه الان Rockاینجا نیس ولی من اینجام که دهنتون رو سرویس کنم، پس بهتره مامانتو برداری و ببری چون اینجا یه کیرِ شق در انتظارشه!!! باحال­ترین تیکه ترک رو وقتی میاد که میگه:

F**k if the cops aware, you get popped in here
اگه شان پی دنبالت باشه، دیگه مهم نیس پلیس دنبالته چون اون کارِتو تموم میکنه

Listen, I fear no man but God
من از هیشکی به غیر از خدا نمیترسم

Matter fact, duke I am the God, P-Body
در واقع حاجی من خودِ خدائم، جزوی از پی-پِرسنترز
(همون فایو پِرسِنتِرز که به اعضاشون میگن Godbody و اینجا چون خودش رو God معرفی کرده، پس Godbody میشه P-Body)

و اما اگه از این آلبوم هم بگذریم میرسیم به آلبوم استثنائی و بی­نظیرِ Mic Tyson؛ آلبومی که به نظرِ من بهترین آلبومشه. حیفه توی یه مقدمه از یه آلبومِ دیگه بخوام توضیح بدم درباره­اش ولی خب به ترکهایِ شاخش اشاره میکنم؛ ترکِ Bar-Barian که رپرهای نسلِ جدید رو به لجن و به خاک و خون میکشه و نابودشون میکنه!!! استثنائی هست این ترک که رپرایِ جدید و طرز پوششون که خطِ باسنشون مشخصه انقد شلوارشون پائینه رو مسخره میکنه و البته جواهراتی که میندازن رو مسخره میکنه و میگه که اینا کارِ زن هاست و البته نکته اساسی­اش هم اسم آوردن از رهبر انصارالله یعنی داکتر مالاکا زی یورک هستش که الان هنوز که هنوزه تو زندانه.

از ترکهای شاخِ دیگه این آلبوم میشه به ترک BBQ Sauce اشاره کرد؛ ترکی که یه تیکه استثنائی داره:

The culture Power will kill you
با یه.45 تو رو میکشم (توی اعتقاداتِ 5% ـی ها که تا الان هم گفتم، Culture با عدد 4 نشون داده میشه و Power هم با عدد 5 که اینجا خیلی زیبا این دو اصل رو برای نشون دادن .45ـش کنار هم گذاشته)

در ادامه میگه که اون کسی هستش که ابتدا شلیک میکنه همیشه و با تشبیه رُقبا به یه بِچ، میگه که میخواد بهشون تجاوز کنه و صورتشون رو با چاقو میبُره و برای پلیس ها به عنوان مدرک جرم تو خیابون رها میکنه و بعد میره خونه طرف و در حالیکه پدرِ یارو داره مواد میزنه، مادرش رو مجبور میکنه که یه سُس بریزه سر سالارِ شان پی و بخورتش!

خیلی بیشتر از یه مقدمه شد ولی خب لازم بود یه کم آشنا بشید با Sean Price اگه نمیشناسینش.

در ادامه میتونین نقدِ آلبوم Imperius Rex رو مطالعه میکنید:

نقد کلی آلبومِ Imperius Rex

ترک اول آلبوم که تایتل آلبوم هم هست، مانند خیلی از آلبوم ها تنها مقدمه ای برای شروع هستش و شان پی توی قسمتی از لریکس، به این اشاره داره که شعراش یک Chin check هستن برای قهرمانی؛ Chin check در واقع به ضرباتی گفته میشه که در ورزش بوکس به چانه و فک اصابت میکنه ولی میتونه اشاره به موزیکی با همین نام از گروه افسانه ایِ N.W.A باشه که پس از مرگ ایزی ای و از هم پاشیده شدنِ گروه منتشر شد. این کار نکات جالب زیادی نداره و فقط خودش رو به Caesar رهبر کلیسای Ape در فیلم Planet of the Apes  تشبیه می کنه و خودش رو دارای دانش کامل عقلانی میدونه. و در لاینی میگه:

I feed the believers Knowledge, Wisdom, Understanding
من دانایی، فرزانگی و درک و فهم رو به معتقدان میدم

در ضمن دختر شان پی هم توی این ترک حضور داره.

***

در ترک Dead or Alive از تایتلِ کار مشخصه که در مورد مرگ و زندگی هست و با توجه به فوت شدنِ شان پرایس، ارتباط برقرار کردن با این موزیک کار سختی نیست؛ اون شخصیت خودش در هیپ هاپ رو مساوی با شخصیت نقشی که Michael Dudikoff  در فیلم American Ninja بازی میکنه میدونه. این نقش، شخصیتی همیشه روانی و شان پی هم همیشه با بهترین فلو حاضر بوده توی بازی؛ رپ کردن خودش رو مثل اسلحه ی Four-fifth  که یک کالیبر 45 هست میدونه و تمام کثافت کارهای انجام شده توی هیپ هاپ رو به صورت همونایی شلیک میکنه که باعثِ به وجود اومدنِ این اوضاع شدن. جالب ترین نکته ای که در مورد این ترک وجود داره، اینتروی کاره که اولین جمله اش اینه:

What do I love about rap? Me
من چه چیزِ رپ رو دوس دارم؟ خودمو

***

وقتی به ترک Definition of God میرسیم، صد در صد باید منتظر یک فضای فلسفی باشیم که شان پی، همانند باقی رپرای هم سبک خودش، ابتدا از تاثیر بسیار زیادِ کلام خدا در زندگی خودش میخونه و بعد، گله میکنه که این موضوع در زندگی امروزی بسیار کمرنگ شده؛ اگر دقت کرده باشید رپرایی که بیشتر مفهوم گرایی میکنن و تاثیرش روی مخاطب به مراتب براشون مهم تر از موفقیت اقتصادیِ آثارشونه، شخصیتی پاک و به اصطلاح مذهبی دارن. در نقطه ی مقابل، رپرهای صنعتی هستن که نه تنها به ندرت به این مسائل اشاره میکنن، بلکه گاهی اوقات به توهینِ هم میپردازن و این توهین، نه در لفافه و در قالب هنری صورت می گیره، بلکه علنا و شفاف این اتفاق میفته. شاید به همین دلیل باشه که شان پی توی این ترک، به این موضوع اشاره میکنه که پولساز بودن، هیچ حس خوبی به وجود نمیاره و همونطور که به دست میاد، همونطور هم از دست میره.

لاین های قابل توجهی که توی ورس دوم این ترک وجود داره، لاین های زیر هستش:

Listen, don’t make dollars that don’t make sense
ببین، پولی رو نساز که (به دست اومدنش) منطقی نیست

I do make dollars, dumb bars don’t make cents
منم پولسازم، لاین های مسخره (حتی) یه سِنت هم نمیسازن

ووردپلیِ عجیب و غریب و استثنائیِ پی، یه اشاره به جمله ی DJ Quik هم داره که میگه:

«اگه کاری که میکنی پولساز نیست، یعنی منطقی نیست.»

شان پی داره برعکسشو میگه.

اون، سهمِ خودشو از هیپ هاپ با همین مدل رپ کردن به دست میاره نه با پول.

اگرچه پولِ کمی هم هست اما چیزی که ارزش داره، پیاده کردنِ همین تکنیک هاس.

کارایی که رپرای مسخره هم انجام میدن، براش منطقی نیست.(ووردپلی: Cents و Sense)

***

ترک Ape in His Apex که درش Ruste Juxx هم P رو همراهی میکنه، از ترک های قبلی کوتاه تر اما به مراتب جذاب تره به نظر من. در این کار Ruste Juxx از شان پی قوی تر ظاهر شده؛ دست روی این موضوع میزاره که: «شاید فلوی گرم و هیجانی داشته باشه ولی قلبش یخ زده.» با شنیدنِ کار، شاید فکر کنید که لریکسِ Rusta Juxx قوی تر از شان پی هستش ولی در لاین آخرِ لریکسش، میگه:

Son, I’m nice, Sean Price is the ghostwriter
پسر من خوشحالم. چون شان پرایس، گوست رایترِ این ورس هم هستش

اون داره به یجورایی به روحِ شان پیِ فقید درود میفرسته چون همیشه بهش انگیزه میداده تا قلمشو بچرخونه و پی براش منبع الهامی بوده برای نوشتنِ لریکس.

***

کار Apartheid ، همینطور که از اسمش پیداست، یک کار ضد سیستمه ولی به موضوعات تازه و خلاقانه ای در این باره اشاره نمیکنه و همون مسائل رایج در اینجور کارها درش بیان میشه. توی این ترک، باک شاتِ بزرگ حضور داره و این ترک به ما نویدِ این رو میده که کم کم رپر های مهمانِ جالب توجهی قراره توی این آلبوم ورس بخونن. شان پی ورسِ خودش رو اینطور شروع می کنه:

I can’t lose
من نمیتونم ببازم

The best MC in my hood, I can’t choose
بهترین ام سی توی محله مون رو نمیتونم انتخاب کنم (همه قوی ان)

Worst MC in my town, I can’t cruise
بدترین ام سی توی شهرم رو نمیتونم ازش بگذرم (باید بهتر کار کنه چون همشهریِ منه)

Never fight dude with white spikes on dance shoes
هیچوقت با استوکِ بلندِ کفشی که داری باهاش میرقصی، با کسی نجنگ (توی بحث ها و دعوا ها آروم باش)

Buckshot  هم به مایکل جکسون و به گروهِ خودشِ Black Moon توی یه لاین اشاره می کنه. توی لاین بعدی هم یه Shout Out به فایف داوگ، از اعضای گروهِ افسانه ایِ A Tribe Called Quest میفرسته که اون هم فوت شده. اون به جمع هایی که به Groupies معروف هستن و توش هر نوع فسادی اتفاق میفته، اشاره می کنه و میگه که همش کار سیستمه که میخواد مردم رو غرق در لذت، کور نگه داره. لاینِ قابلِ توجهی هم داره که میگه:

All praises due to Allah, sun, moon, star
ستایش برای الله است، و برای خورشید، ماه و ستاره

***

از کارهای مهم این آلبوم میشه ترک Negus با حضور متال فیسِ بزرگ نام برد. این کار بصورت مشترک در آلبوم جدیدِ DOOM هم هست که موزیکای اون آلبوم به صورت تکی هر هفته منتشر میشه؛ درونمایه ی اصلیِ این کار، صحبت در مورد سیاهپوست ها و مشکلاتشونه که ازشون درخواست میکنه تا بیدار شن و این مشکلات رو حل کنن و زندگیشونو بسازن. توی این ترک که Ike Eyez هم توش حضور داره، تقریبا همشون دارن به خشونتِ بی موردی که سیاهپوست ها ایجاد می کنن، اعتراض می کنن. از تیراندازی های گروه های گنگستری گرفته تا اینکه موزیک برای سیاهپوست ها بدون اسلحه، معنایی نداره و این اتفاق، باید اصلاح بشه. این درگیری های خیابونی باعث تموم شدنِ کلی جونِ بیگناه میشه و بیف هایی که به وجود میاد و اکثرا هم بین خودِ سیاهپوست ها اتفاق میفته، بی مورده. هر سه رپر به این اشاره می کنن که توی همین درگیری ها بزرگ شدن و باید به خشونت پایان داد. باید یک کاکاسیاه واقعی بود و مثل یک کاکاسیاه واقعی رفتار کرد!

Stand up if you’re a nigga

***

یکی از ترک های خیلی خوبِ این آلبوم، ترک The 3 Lyrical Ps هستش که اگه Styles P رو ازش فاکتور بگیریم، میشد بهش گفت دوئتِ مرحومان! شاید اصلا میدونستن که این ترک قرار بعد از مرگشون پخش بشه چون شان پی در همون ابتدای کار، بحثی رو باز میکنه که به برگرندوندن برادرای فوت شده اش مربوطه و اذعان داره که میخوان دوباره این خانواده رو بسازن و آشغال ها رو بیرون بریزن (منظورش رپرای پوچ گرای نسل جدیده) شاید به همین دلیله که از دستِ همدوره ای هاش شاکیه که چرا میدون رو خالی کردن تا لومپن ها به هیپ هاپ ضربه بزنن. شان پی تاکید میکنه که میخواد یه آتیش توی هیپ هاپ بپا کنه که دوباره به روز های اولش برگرده؛ شاید الان بگید که عمرش به این کارا کفاف نداد ولی خب با این آثارِ منتشر شده پس از مرگش میتونه یه جرقه توی ذهن رپرای خوبِ نسل جدید ایجاد کنه که اونا راهشو ادامه بدن، کمااینکه بسیاری از اونها در حال حاضر دارن همینکارو میکنن!

ولی از اون طرف، پرادیجیِ بزرگ که توی این ترک حضور داره، خیلی خوشبینانه به قضیه نگاه میکنه و اوج گرفتنِ رپرای تجاری رو زیاد جدی نمیدونه چون بنظرش خیلی خون و عرق ریخته شد برای اینکه هیپ هاپ سرپا بایسته. این در مقابلش موج بزرگی حساب نمیشه و از نظر پرادیجی، به زودی این قضیه ی تجارت میخوابه که امیدوارم درست باشه حرفش! یه نصیحتم به اینجور رپرا میکنه که هرچیزی که در این دنیا باعث پولدار شدن بشه، صرفا خوب نیست؛ بلکه چیز هایی مهم هستن که جهان زیبایی رو بسازن.

خب از استایلز پی غافل نشیم توی این ترک! اون هم این موضوع رو میپذیره که همیشه به این دست از رپرا گوش داده ولی اصن ازشون استفاده ای نکرده چون فقط در مورد جاکشی، سک*س و پول حرف میزنن؛ بخش قابل توجهی از کارای خود Styles P و مخصوصا آلبوم اخیرش به همراه Berner در مورد مواد، دختر، عشق و حال و… هست ولی یه مخاطب حرفه ایِ هیپ هاپ، کاملا میتونه اختلاف این آثار رو با کارای امروزی مشاهده کنه و متوجه بشه که تفاوت در واقعی بودن و فِیک بودن هستش. در کارای Styles P تنها از این موارد برای به وجود آوردنِ یک فضا استفاده میشه و درون اون فضا، به موضوعات مختلفی پرداخته میشه ولی در آثار رپرای تابعِ مارکت، این موارد هسته تشکیل دهنده ی کار هستن که تنها موجب فروش بیشتر میشن نه تاثیرگذاریِ مفید.

***

توی ترک Refrigerator P شان پی داره از این میخونه که هیچوقت توی لریکس هاش از اِلمان های تبلیغاتی برای جذب طرفدار استفاده نکرده و نمی کنه! اون همیشه واقع گرایانه به مسائل جدیِ پیرامونش نگاه کرده و درباره شون نوشته. اون توی لاینِ بعدی میگه که آهنگاش به اندازه ی We Are The World حائز اهمیته. همونطور که شاید بدونید، این ترک که شان پی اسمشو میاره، ترکی هستش از آلبومی برای خیریه که بسیاری از خوانندگانِ مطرح دنیای موسیقی در اون حضور داشتن و در سال 1985 این آهنگ رو برای فقر در قاره آفریقا خوندن. توی این قطعه که یکی از معروف ترین سینگل ترک های تاریخ موسیقی محسوب میشه، مایکل جکسونِ افسانه ای و لیونل ریچیِ بزرگ که نویسندگان این قطعه هم هستن، حضور دارن. البته در سال 2010 هم ورژن جدیدی با حضور سلِن دیان، پینک، سلناگومز، فرگی، ویل آی اَم و کلی دیگه از پاپ خون های قدیمی و جدید حضور داشتن. شان پی داره به طور استعاری میگه که آهنگاش از این قطعه که کلی خواننده اونو اجرا کردن بهتره!

شان پی توی این ترک در واقع داره به خودش لقبِ فریزر میده!

به این معنی که هِیتِر ها هم وقتی به ورس هاش گوش میدن، خشکشون میزنه و از ترس، یخ می کنن!

***

توی ترکِ Prisoner که با حضورِ رپرِ کهنه کار، Freeway همراه هستش، اون کروس کار رو اینطوری شروع می کنه که فوق العاده تاثیر گذار هستش:

Real artists, fake artists, hot artists, wack artists
آرتیست های واقعی، آرتیست های فِیک، آرتیست های داغ، آرتیست های تخمی

Hard artists, soft artists, I’m addressing all artists
آرتیست های سفت و سخت، آرتیست های نازک نارنجی، من با همه آرتیست هام:

I’m a prisoner, a slave ro this rap
من یه زندانی ام؛ یک برده برای این رپ

Got to pay to get your boys back
باید بها بپردازم تا بچه هاتونو نجات بدم (از دست این موسیقی مزخرفِ کنونی)

شان پی، خیلی مرتبط با کورسِ فِری وِی، ورسش رو شروع می کنه و از مخاطبش می پرسه: «چه کسی طوری رپ می کنه که بقیه درباره ی رپ بگن، رپ فقط یه صداست و هنر نیست؟ گربه های تازه به دوران رسیده ای که هیچ علاقه به به دست آوردنِ تاجشون ندارم!» در ادامه تنه اش به تنِ منتقد ها هم میخوره و وحشی تر از قبل ادامه میده: «ک*ر تو امتیازِ یک منتقد! من وقتی هنوز اونا به دنیا نیومده بودن، روی صندلی عقب هوندا سیویک ام سیلی می زدم به ک*ن خاندانشون!»

دو ورس طوفانی رو توی این ترک با شان پی هستیم و یک ورس فوق العاده خشن هم با Freeway هستش. هر دو رپر توی این ترک، به سابقه ای که توی رپ دارن، اشاره می کنن و شان پی هم به لیبلِ خودش یعنی Duck Down مینازه و ممبر هاش رو بالا نگه میداره.

***

برسیم به ترکِ چهاردهمِ آلبوم؛ ترکی که شاید بشه به عنوانِ جذاب ترین کارِ آلبوم ازش نام برد؛ حضورِ رپرهای بزرگی مثلِ متود مَن، اینسپِکتا و Raekwon که همگی از اعضای گروهِ افسانه ایِ ووتنگ هستن، از نکته ی جالبِ این ترک هستش. ووتنگ در کنار شان پی، هر هیپ هاپ هدی رو خوشحال میکنه. در کروس کار Foul Monday با اشاره به آلبوم Enter The Wu tang و ترک Shame on Nigga و دیگر تیکه کلام های این گروه، اینکارو بیش از پیش داغتر میکنه. Inspectah Deck در ورس خودش، خودشون رو غول های رپ خطاب میکنه و میگه قبل از شروعِ کارِ اونا، همه ی خوبی ها و خوشبختی ها متعلق به سفیدپوست ها بود تا

اینکه اونا ظهور کردن و بیادماندنی ترین گروه تاریخ رو ساختن و به این بازیِ جون تازه ای بخشیدن و یجورایی، بازی رو به نفع هر سیاهپوستی که توی دنیا وجود داره، عوض کردن.

در واقع اون فقط از خودش و اعضای ووتنگ تعریف نمیکنه، بلکه از تمام پیشگامان این عرصه که هیپ هاپ رو به وجود آوردن تمجید میکنه. شف و مث هم بیشتر به گذشته سرک کشیدن و یاد اون روز هارو زنده کردن و بیشترِ صحبتشون اینه که درسته که هیپ هاپ بزرگانی مثل شان پرایس، پرادیجی، فایف داوگ و او دی بی و… رو از دست داده ولی هنوز زندس و بزرگان زیادی هستن تا ازش پرستاری کنن. از سوی دیگه، سعی کردن قدرت رپ کردن و ووردپلی خودشون رو به رخ میکشن که مثل همیشه موفق ان.

***

در کل این آلبوم از آلبومی که فقط قراره یاد یک اوسطوره رو زنده کنه خیلی فراتره. پروداکشنش هم در عین اصیل بودن، تازه و امروزی هستش. این آلبوم زمانی پخش شد (8 آگست) که 8گس8که ما از طوفان آلبومای پر سرو صدای مین استریم و قویِ امسال گذشته بودیم ولی با این حال بازم تونست جای خودش رو تو دل مخاطب های واقعیِ این سبک باز کنه. تنها یک جمله باقی می مونه که شان پی توی یکی از لاین ها، توی ترکِ Rap Professor (ترک پانزدهم آلبوم) میگه و اون اینه:

Niggas’s get burnt lyrically, I’m supplying the flame
کاکاسیاها بصورت لریکالی آتیش میگیرن. من شعله ها رو تغذیه میکنم

امیدواریم از این مطلب راضی باشید.

در صورت رضایت، فایل رو به اشتراک بذارید. ممنون.

نویسنده مقدمه:

Amir_HipHopActive

نویسندگانِ نقد آلبوم:

Puriya Hayajan & NoBoDy

شهریور 96 | آگست 17

It\\'s only fair to share...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrPrint this pageEmail this to someone

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *